W porcie sztokholmskim znajduje się fragment szwedzkiej historii: lodołamacz Sankt Erik. Statek odegrał ważną rolę w rozwoju gospodarczym i przemysłowym Szwecji w czasach, gdy Sztokholm szybko się rozrastał. Obecnie historyczny statek służy jako statek-muzeum, odwiedzający około 70 000 osób rocznie. Dla zespołu odpowiedzialnego za jego zachowanie celem jest po prostu zapewnienie, by przyszłe pokolenia mogły doświadczyć autentycznego fragmentu szwedzkiej historii przemysłowej.

Szybkie fakty

  • Osuszacze chronią jednostkę przed wilgocią przedostawającą się zarówno z góry, jak i z dołu, ponieważ muzealny lodołamacz stoi w wodzie.
  • Kondensacja, pleśń i rdza nie zagrażają już naczyniu dzięki skutecznemu osuszaniu.
  • Coroczne przeglądy przepustowości i konserwacja przez serwis Munters

Zbudowany w 1914 roku w stoczni Finnboda w Sztokholmie, Sankt Erik był pierwszym szwedzkim lodołamaczem morskim i jedynym zachowanym lodołamaczem. Przez ponad sześć dekad pomagał utrzymać ważne szlaki morskie podczas surowych zim, zapewniając, że towary, poczta i pasażerowie mogli dotrzeć do Sztokholmu i innych części Szwecji, gdy lód blokował drogi wodne. Utrzymując otwarte szlaki żeglugowe przez cały rok, Sankt Erik pomagał utrzymać handel i komunikację zarówno z archipelagiem szwedzkim, jak i kontynentem europejskim.

Codzienne przechowywanie statku wystawionego na działanie czynników atmosferycznych

Zachowanie statku-muzeum tej wielkości nie jest łatwym zadaniem, zwłaszcza gdy przez cały rok jest wystawiony na działanie warunków atmosferycznych. W przeciwieństwie do muzealnych obiektów przechowywanych w budynkach z kontrolowaną klimatyzacją, Sankt Erik codziennie znajduje się w wodzie, stale narażony na zmieniające się temperatury i wilgotność. "Wilgotność jest tutaj dużym wyzwaniem, ponieważ to statek, który pozostaje w wodzie przez cały rok" – mówi Ola Dahlqvist, Kierownik Techniczny statków muzealnych. "Wilgoć pochodzi zarówno z góry, jak i z dołu, więc jeśli wyłączymy osuszanie, problemy pojawiają się bardzo szybko." Dla zespołu muzeum kontrola wilgotności to nie tylko kwestia konserwacji. Chodzi o ochronę niezastąpionej części szwedzkiego dziedzictwa kulturowego. "Gdy wilgotność nie jest kontrolowana, bardzo szybko pojawiają się rdza, kondensacja i pleśń" – mówi Benjamin Hedlund, starszy technik wystaw w Jednostce Historycznych Jednostek Statków Historycznych w Szwedzkim Narodowym Muzeu Marynarki, Transportu i Wojskowości. "Problem polega na tym, że wiele elementów statku jest oryginalnych. Po ich uszkodzeniu mogą być bardzo trudne, a czasem niemożliwe do wymiany."

Chronione przez trzy dobrze utrzymane osuszacze powietrza

Obecnie trzy osuszacze Munters chronią główne pomieszczenia maszynowe jednostki. Zainstalowane w 2014 roku i w pełni uruchomione w 2015 roku, jednostki działają niemal nieprzerwanie od tamtej pory. Według Dahlqvista, obecnie zbliżają się do 100 000 godzin pracy. "Mamy bardzo dobre doświadczenie w ich wydajności," mówi. "Raz w roku technicy serwisowi Muntersa przyjeżdżają na pokład, aby sprawdzić pojemność i skontrolować system. Działa bardzo dobrze." Przed zainstalowaniem systemu osuszania wilgoć była stałym problemem. Kondensacja tworzyła się wewnątrz kadłuba, woda gromadziła się w maszynowniach, a rdza rozwijała się na powierzchniach metalowych. Na drewnianych wnętrzach pojawiał się rozwój pleśni, co powodowało wyzwania zarówno dla konserwacji, jak i konserwacji. "Warunki na pokładzie nie były dobre przed instalacją osuszaczy" – wspomina Dahlqvist. Dziś różnica ta jest widoczna na całym okręcie. Metalowe powierzchnie pozostają czyste i chronione, oryginalne wnętrza pozostają suche, a odwiedzający mogą doświadczyć statku takim, jakim wyglądał podczas lat służby. Dla zespołu odpowiedzialnego za jej zachowanie celem jest po prostu zapewnienie, że przyszłe pokolenia będą mogły nadal spacerować po jej pokładach, odkrywać jej przestrzenie maszynowe i doświadczać autentycznego fragmentu szwedzkiej historii przemysłowej. "Dopóki nie dopuścimy morza, nie pada deszcz i nie utrzymujemy klimatu na pokładzie, naprawdę nie ma ograniczeń, jak długo statek może przetrwać" – mówi Dahlqvist. "Jeśli się nim zajmiemy, może tu pozostać przez kolejne pokolenia."

0